Skip to main content

W kolejnej serii #naszlakuześwietymi poznajemy wyjątkową kobietę, jaką jest św. Brygida Szwedzka. Mimo że żyła w czasach średniowiecza, to jednak nadal warto się nią inspirować i poznać historię jej życia. Zrób to już teraz!

 

św Brygida Szwedzka na szlaku ze świętymi

 

Świętość od najmłodszych lat

Św. Brygida Szwedzka urodziła się w 1303 r. na zamku Finstad koło Uppsali, znajdującej się na terenie Szwecji. Rodzina św. Brygidy była spokrewniona ze szwedzką dynastią królewską. Całą rodzinę charakteryzowała bardzo duża religijność. Ojciec Brygidy co tydzień przystępował do sakramentu pokuty, a także przyjmował Eucharystię. Odwiedził także grób św. Jakuba Apostoła znajdujący się w Santiago de Compostela. Św. Jakub również jest patronem pielgrzymów, a więcej informacji znajdziecie o nim tutaj.

Według różnych przekazów św. Brygida już jako mała dziewczynka miała cieszyć się oznaką szczególnej łączności i przyjaźni z Panem Bogiem. W wieku 7 lat ukazała się jej Matka Boża, zakładając na głowę św. Brygidy koronę. Po trzech latach dziewczynie ukazał się Chrystus będący na krzyżu. W tej sytuacji miała ona wypowiedzieć słowa: „O, mój kochany Panie! Kto Ci to zrobił? Nie chcę niczego, jak tylko miłować Ciebie!”. Jako młoda dziewczyna, 12-latka, św. Brygida doświadczyła śmierci matki, a jej ojciec prosił o spokój duszy dla swojej zmarłej żony. Po śmierci matki Brygidy, jej ojciec wziął do swojego zamku jej siostrę oraz brata – Katarzynę i Izreala. Natomiast św. Brygida została oddana na wychowanie do swojej rodziny i zamieszkała na zamku w Aspanas. Tam doświadczyła surowego trybu życia, wprowadzonego przez ciotkę, jednego odpowiadało jej to, ponieważ już wtedy chciała w pełni należeć do Chrystusa.

 

Wola Boga

Jednak nie wszystko potoczyło się „po jej myśli”. Gdy miała 14 lat, rodzina wydała ją za mąż za syna gubernatora Wastergotlandu – Ulfa Gotmarssona, który był o 5 lat starszy od dziewczyny. Po ślubie zamieszkała razem z mężem. Mimo że zamążpójście nie było jej marzeniem, a utrata dziewictwa była przez nią długo opłakiwana, to jednak starała się być dla męża dobrą żoną i szukać w tej relacji Bożej woli. Jej mąż był dobrym człowiekiem i wspólnie przeżyli aż 28 lat, a ich dom – pałac – należał do jednych z najpiękniejszych w kraju i zawsze był pełen gości, życia oraz radości. Brygida dbała, aby w jej domu każdy czuł się dobrze, dbała także o służbę, z którą każdego dnia odmawiała wspólnie modlitwę. W jej domu nie było miejsca na nader swobodne zachowania.

Razem z mężem doczekali się aż ośmiorga dzieci – 4 córek i 4 synów. Jedno z nich – Katarzyna Szwedzka – w przyszłości także została świętą. Dbała, by wychowawcami jej dzieci były osoby bardzo wykształcone, a jednocześnie wierzące, by mogły przekazać jej dzieciom wartościowe wzorce. Każde z dzieci św. Brygidy i jej męża charakteryzowało się innym charakterem, dlatego też kobieta do każdego starała się podchodzić bardzo indywidualnie, dbając o prawidłowy rozwój. Miała swojego kierownika duchowego, którym był wiceprzeor cystersów – Piotr Olafsson. Na prośbę św. Brygidy jeden z kanoników przetłumaczył Pismo Święte na język szwedzki, tak by mogła ona z łatwością je czytać, a także dodał do nich komentarze.

 

W podróży 

W 1332 r. św. Brygida została powołana na dwór króla Magnusa II w roli ochmistrzyni. Dzięki możliwości korzystania z majątku króla oraz ze swojego majątku hojnie pomagała ubogim, a także klasztorom i kościołom. Kilka lat później w wieku nastoletnim zmarł jeden z jej synów. W wyniku tego wydarzenia udała się na grób św. Olafa, by w tym miejscu modlić się o łaski dla całej rodziny. W 1342 r. udała się na inną pielgrzymkę, do grobu jednego z bohaterów naszej serii #naszlakuześwietymi – św. Jakuba Apostoła. Na tej wyprawie razem z mężem spędzili rok, a ich towarzyszem był także spowiednik. Skutkiem tej pielgrzymki było wstąpienie męża Brygidy do klasztoru cystersów, gdzie zmarł 2 lata później.

Po śmierci męża Brygida oddała się służbie drugiemu człowiekowi oraz Bogu. Wytrwale się modliła, umartwiała się i pokutowała, upominała także władców ówczesnego świata. Miała dar przewidywania.  Jej dom niezmiennie był otwarty na potrzebujących. Założyła nowe zgromadzenie zakonne nazywane „brygidkami”. Pierwszą opatką owej rodziny zakonnej została córka św. Brygidy – Katarzyna Szwedzka. W 1350 r. Brygida przemierzyła wiele europejskich krajów, by uzyskać odpust zupełny z okazji roku jubileuszowego – 1350, a także by uzyskać zatwierdzenie reguł swojego zakonu i to właśnie w Wiecznym Mieście powstał klasztor dla jej zakonu. W tym miejscu odwiedziła także najbardziej znane świątynie rzymskie. W 1372 r. udała się na kolejną pielgrzymkę – tym razem odwiedziła Ziemię Świętą. Zmarła po powrocie z podróży – w 23 lipca 1373 r., w dniu, w którym przepowiedziała własną śmierć. W jej pogrzebie uczestniczyły tłumy wiernych, cały Rzym złożył jej hołd, a według przekazów wielu chorych zostało uzdrowionych. Ciało Brygidy zostało sprowadzone do Szwecji. W 1391 r. została kanonizowana, a niemal 100 lat później złożona w urnie wspólnie z córką. Jej relikwie zaginęły, kiedy Szwecja przeszła na protestantyzm.

 

Święta od pielgrzymów i dobrej śmierci

Brygida pozostawiła wiernym „Księgę Objawień”, którą poznała cała Europa. Znalazły się w niej przepowiednie dotyczące Kościoła, papieży, losów państw, panujących i przyszłości. Nawoływała do poprawy swojego postępowania i była przekonana, że wszystkie te słowa są jej przekazane przez samego Chrystusa. Jednak dzieło to nie przez wszystkich zostało przyjęte z aprobatą, jednak Kościół udzielił ostatecznej zgody na posługiwanie się nią.

1 października 1999 r. św. Brygida została ogłoszona współpatronką Europy. Patronuje także pielgrzymom, dobrej śmierci oraz Szwecji. Jej atrybutami są ciemnowiśniowy habit z koroną z białego płótna z 5 czerwonymi znakami – symbolem ran Chrystusa, heraldyczny lew, korona, księga, ptasie pióro, kapelusz, serce i krzyż. Czasami przedstawia się ją siedzącą przy pulpicie i spisującą swoje wizje.